Anla

Küçük bir kız çocuğuydu bu
Hayata bir zamanlar dört elle sarılıyordu
Yaşama sevinci gözlerinde yaş olup akıyordu
O minik gözleri ile çok umutlu bakıyordu hayata

Yaşamak istiyordu
Gülmek, oynamak, delice komsak istiyordu kırlarda
Hep bir umudu vardı doğan güneşin ardında
Her zaman bir ömür vardı aklında

Hala gülüyordu umutluydu
Gözleri ışıl ışıl parlıyordu
Öylece umutlu umutlu bakıyordu
Yaşamak için hep sabrediyordu

Büyük hayalleri vardı sonsuz
Her gün her gece uykusuz
Durmandan düşünüyordu
Ve düşünürken çok üşüyordu

Bir umut bir ışık bekliyordu yasamak için
Ve bir gün bir umut doğdu imkansız derken
Bir can, can olmuştu ona
Canını verdi o küçük kıza

Ve doğan güneşle canına can geldi
Gözleri güldü
Gönlündeki yasama sevinci
Bir kez daha canlandı

Kurtulmuştu artık ölümden uzaklaştı
Artık koşabilecek oynayabilecekti dilediği gibi
Bekledi bekledi hep o günü bekledi
Ve sonunda o gün geldi.

Tam yatağından kalkerken birden her sey karadı
Bütün hayalleri bir anda kayboldu
Küçük bir kız çocuğunun hayalleri bitti
Ve sonsuza kadar bütün hayal defteri kapandı silindi.

Ey hayat ey ıssız deniz sana anlatmadığım daha neler var.
Sen anla sen aldın, onun hayallerini birden
Sana sesleniyorum sana ıssız deniz susma
Bak gözlerime hayat bak da yazamadıklarını gözerlimden oku.
Yetmedi mi aç yüreğimi içindekilere bak.
Anla hayat, anla ıssız deniz bu haykırışımdan anla.
Kısa bir özetti sana bu.

Mehmet Akif Akay