Suskun
Boynu bükük bir çocuk
Ağlıyor durmadan sessizce her gün
Gözlerini kaldırmıyor yerden
Haykıramıyor delicesine yalnızlığına
Bir ana yavrusunu kaybetmiş
Bir ceylan gibi yüreğinden vurulmuş
Ceylan gözleri yüce yüreği
Artık hayatın baharına susmuş
Bir yar ellerinde kırmız güller solmuş
Ellerindeki kırmızı güllerle
Canını canı gönülden vurmuş
Ama gittiği günden beri susmuş
Bir oğul bir ana bir de yar
Gören gözlerden seven gönüllerden
Birde kaybolan o can
Susmuş ve bir daha gün yüzü
Sevgi yüzü, aşk yüzü
Ne ana yüzü nede yar yüzü
Bulamadan susmuş
Bu sevdanın adını da suskun koymuş….. |